Λίγες ώρες πριν από τη σέντρα του μεγάλου τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ στο «Estadio do Sport Lisboa e Benfica», κοινώς «Ντα Λουζ» ανάμεσα στη Ρεάλ Μαδρίτης και στην Ατλέτικο Μαδρίτης, το e-soccer σας παρουσιάζει ένα πλούσιο αφιέρωμα με πολλά στατιστικά στοιχεία αλλά και ιδιαίτερες αναμνήσεις από την ιστορία της διοργάνωσης.
Η Γέννηση
Σχεδόν 58 χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη φορά που δύο ευρωπαϊκές ομάδες συναντήθηκαν σε παιχνίδι του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Αν, λοιπόν, ψάξει κανείς την αιτία ή την αφορμή που οδήγησε στη δημιουργία της κορυφαίας πλέον διασυλλογικής διοργάνωσης, θα βρεθεί μπροστά σε τρεις διαφορετικούς παράγοντες: την αγγλική υπεροψία, τη μεγάλη Χόνβεντ του ‘50 και το ανήσυχο πνεύμα ενός Γάλλου δημοσιογράφου, του Γκαμπριέλ Ανό.
Όλα αρχίζουν στις αρχές της δεκαετίας του ‘50 όταν η τότε πανίσχυρη Γουλβς δίνει φιλικά παιχνίδια στο Λονδίνο με την Σπάρτακ Μόσχας και την Χόνβεντ, τις οποίες νικά 4-0 και 3-2 αντίστοιχα. Η «Daily Mail» την ανακηρύσσει αυτόματα Παγκόσμια Πρωταθλήτρια. Το σκεπτικό ήταν απλό αλλά και αφελές. Οι «Λύκοι» κέρδισαν αυτές τις δύο ομάδες που είχαν κερδίσει άλλες ομάδες, οπότε είναι η καλύτερη ομάδα στον κόσμο. Η αντίδραση ήρθε από τη Γαλλία και από έναν εκ των πιο διάσημων αθλητικογράφων της εποχής. Ο Γκαμπριέλ Ανό συντάκτης της «Equipe» γράφει απαντώντας στα περί Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας: «Πριν ανακηρύξουμε τη Γουλβς πρωταθλήτρια κόσμου, ας δούμε καλύτερα τι θα μπορούσε να πετύχει αν έπαιζε με τη Σπαρτάκ στη Μόσχα και την Χόνβεντ στην Βουδαπέστη».
Το Φθινόπωρο του ‘54 ο Ανό είναι αυτός που καλύπτει την ευρωπαϊκή περιοδεία της Χόνβεντ των Πούσκας, Κότσις, Μπόζικ, Τσίμπορ, Γκρόσιτς, Λόραντ… Οι Μαγυάροι παίζουν σε Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ελβετία, Βέλγιο, Αυστρία και Αγγλία. Ενθουσιασμένο από το εκπληκτικό ποδόσφαιρο που παρακολούθησε ο Ανά γράφει ένα κείμενο με τίτλο «Σήμανε η ώρα της Ευρώπης» επαναφέροντας την ιδέα που είχε πρωτοπαρουσιάσει το 1934 σε ένα άρθρο του στη «Μιριονάρ Ντε Σπορ», τη δημιουργία δηλαδή του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.
Η ιδέα βρήκε πρόσφορο έδαφος και η «Equipe» άρχισε να συγκεντρώνει απόψεις. Η ισπανική ομοσπονδία έστειλε επιστολή με την οποία δήλωνε έτοιμη να συμμετάσχει ενώ θετικοί ήταν τόσο οι Γερμανοί όσο και οι Ούγγροι με τους Αυστριακούς. Ο Ανό με συμπαραστάτη τον τότε γενικό γραμματέα της UEFA Πιέρ Ντελονέ προωθεί την ιδέα και οι εξελίξεις έρχονται με ραγδαίου ρυθμούς.
Ας δούμε τις σημαντικότερες ημερομηνίες μέχρι το σφύριγμα της έναρξης του πρώτου ματς:
25 Ιανουαρίου 1955: Ετοιμάζονται οι γενικοί κανονισμοί της διοργάνωσης και μοιράζονται στις χώρες.
Φεβρουάριος 1955: Ο Ευρωπαϊκός Σύνδεσμος Ποδοσφαιριστών δημιουργεί επιτροπή η οποία έχει στόχο να πείσει FIFA και UEFA να πουν «ναι» στη διοργάνωση. Αρχικά οι δύο ομοσπονδίες ήταν αρνητικές καθώς φοβόντουσαν πιθανή αποδυνάμωση του Μουντιάλ αλλά και αγωνιστική και οικονομική αποτυχία.
2 Μαρτίου 1955: Στο ξενοδοχείο «Αμπασαντόρ» στο Παρίσι συγκεντρώνονται οι εκπρόσωποι 16 ευρωπαϊκών συλλόγων και συζητούν τις λεπτομέρειες της διοργάνωσης ορίζοντας Εκτελεστική επιτροπή αποτελούμενη από τον πρόεδρο Μπετρινάν (Γάλλος), τους αντιπροέδρους Μπερναμπέου (Ισπανός), Τσέμπρετς (Ούγγρος) και τα μέλη Μπάτερμπι, Κέλερ, Πιατσαλούκα, Γίανσεν.
3 Απριλίου 1955: Η UEFA λέει «ναι» ακολουθώντας τη γραμμή της FIFA, η οποία λίγες μέρες πριν είχε αποφασίσει στο Λονδίνο να καθιερώσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών με τον όρο να έχει η UEFA την αποκλειστική ευθύνη.
21 Μαΐου 1955: Η Εκτελεστική επιτροπή της UEFA ονομάζει τον νέο θεσμό «Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης».
30 Ιουνίου 1955: Στην Βιέννη γίνεται η κλήρωση του πρώτου Κυπέλλου Πρωταθλητριών.
4 Σεπτεμβρίου 1955: Στο γήπεδο «Αβελάδε» της Λισσαβόνας ο Γάλλος διαιτητής Αρζίκ σφυρίζει την έναρξη του αγώνα Σπόρτινγκ Λισσαβόνας - Παρτιζάν Βελιγραδίου.
Η Ελλάδα απείχε από τις πρώτες διοργανώσεις, αποφεύγοντας να στείλει κάποιον εκπρόσωπο. Όταν τελικά αποφάσισε να επιτρέψει την συμμετοχή της πρωταθλήτριας ομάδας στην διοργάνωση της περιόδου 1958-59, η κλήρωση έφερε αντιπάλους στο πρώτο γύρο τον Ολυμπιακό και την τουρκική Μπεσίκτας. Οι ταραχές όμως εις βάρος των ελλήνων που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και το γενικότερο πολιτικό κλίμα δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή της αναμέτρησης. Έτσι, έπειτα από συνεδρίαση της UEFA, ο Ολυμπιακός παραιτήθηκε των αγώνων και οι Τούρκοι πέρασαν άνευ αγώνος στον β' γύρο όπου αντιμετώπισαν την μεγάλη Ρεάλ. Αφού έφερε 1-1 στη πόλη, έχασε 2-0 στην Μαδρίτη και αποκλείστηκε από την συνέχεια. Τη σεζόν 1959-‘60 ο Ολυμπιακός τελικά, εκπροσώπησε την χώρα μας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης, και ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που έλαβε μέρος στα ευρωπαϊκά κύπελλα.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Από το τότε… στο σήμερα
1955-1960 Η κυριαρχία της Ρεάλ
Η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν η απόλυτη κυρίαρχος των πέντε πρώτων διοργανώσεων. Η ομάδα διέθετε στο ρόστερ της παίκτες όπως ο Ντι Στέφανο, Πούσκας, Γκέντο, Ντε Σολ, Σανταμαρία που στους τελικούς αυτούς ουσιαστικά χάρισαν στη Ρεάλ το προσωνύμιο «Βασίλισσα». Η περίοδος ακμής της Ρεάλ επιβεβαιώθηκε με τον μεγάλο τελικό της Γλασκόβης. Το 1960 στο «Χάμπντεν Παρκ», μπροστά σε 135.000 οπαδούς και εκατομμύρια άλλους μέσω την τηλεόρασης, η Ρεάλ διέλυσε την Άιντραχτ Φρανκφούρτης με 7-3…
1961-1966 Η πτήση των Αετών
Το 1961 η Μπενφίκα του Μάριο Κολούνα από τη Μοζαμβίκη λυγίζει την αντίσταση της Βασίλισσας, νικώντας 3-2, για να στεφθεί η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης. Έναν χρόνο αργότερα οι Αετοί, επικρατώντας της Ρεάλ με 5-3. Η παρέα του αείμνηστου πλέον Εουσέμπιο επιχείρησε να κάνει το χατ τρικ το 1963 στο «Γουέμπλεϊ», αλλά η Μίλαν των Μαλντίνι, Ριβέρα και Αλταφίνι, της κλείνει το δρόμο, νικώντας με 2-1, χάρη στα δύο τέρματα του τελευταίου. Η κυριαρχία του Μιλάνου συνεχίστηκε, αλλά από την συμπολίτισσα Ίντερ, που κατέκτησε το βαρύτιμο τρόπαιο το 1964 και 1965. Ωστόσο η Ρεάλ κατάφερε να φτάσει σε ένα έκτο κύπελλο το 1966, όταν στις Βρυξέλλες κέρδισε την Παρτιζάν με 2-1.
1967-1968 Η εμφάνιση των Βρετανών
Το 1967 η Σέλτικ έγινε η πρώτη βρετανική ομάδα που κατακτάει το τρόπαιο, κερδίζοντας την Ίντερ με 2-1 στη Λισσαβόνα. Η Σέλτικ παραμένει η μοναδική ομάδα που έχει κατακτήσει το Πρωταθλητριών με παίκτες από την ίδια την χώρα της. Έναν χρόνο αργότερα η Αγγλία θα έχει την πρώτη πρωταθλήτρια Ευρώπης χάρη στη Μάντσεστερ, που θα κερδίσει στο «Γουέμπλεϊ» την Μπενφίκα με 4-1. Αυτό ήταν και το come back της ομάδας του Ματ Μπάσμπι, που δέκα χρόνια πριν είχε δει την ομάδα του να χάνεται στο αεροπορικό δυστύχημα στο Μόναχο.
1969-1973 Η κυριαρχία των Ολλανδών
Το 1969 στη Μαδρίτη και στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου», η Μίλαν κατακτάει το δεύτερό της κύπελλο, διαλύοντας στον τελικό τον Άγιαξ. Ωστόσο από το 1970 ξεκινάει η πτήση των Ολλανδών. Η Φέγενορντ στις 6 Μαΐου στο «Σαν Σίρο», κερδίζει στην παράταση τη Σέλτικ με 3-1 και κατακτάει το τρόπαιο. Αυτό φαίνεται ότι ξύπνησε τον μεγάλο αντίπαλο της Φέγενορντ, που για τα επόμενα χρόνια θα αλλάξει την ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Άγιαξ των Κρόιφ, Χουλσόφ, Νέεσκενς, Χααν, Μιούρεν, Κάιζερ, κυριάρχησε για τα επόμενα τρία χρόνια, κερδίζοντας κατά σειρά στους τελικούς τους Παναθηναϊκό, Ίντερ και Γιουβέντους. Η ομάδα αυτή δημιουργήθηκε από τον Ρίνους Μίχελς και έφερε το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο, γνωστό ως «Total football», όπου κανείς ποδοσφαιριστής δεν είχε συγκεκριμένη θέση στο γήπεδο...
1974-76 Βαυαρική… κατοχή
Η Μπάγερν είναι η επόμενη κυρίαρχος της διοργάνωσης, καθώς έφτασε και αυτή σε τρεις συνεχόμενες κατακτήσεις. Καθοδηγούμενη από τον «Κάιζερ» Φραντζ Μπεκενμπάουερ και με παίκτες όπως οι Σεπ Μάγιερ, Γκερντ Μίλερ, Ούλι Χένες και Πολ Μπράιτνερ, οι Βαυαροί συνέχισαν το έργο του Άγιαξ. Τα θύματα της Μπάγερν ήταν κατά σειρά Ατλέτικο Μαδρίτης, Λιντς και Σεντ Ετιέν.
1977-1984 Made in England
Το 1977 με τη Λίβερπουλ αρχίζει η κυριαρχία των αγγλικών ομάδων που θα κρατήσει για τα επόμενα έξι χρόνια. Οι Κόκκινοι κερδίζουν κατά σειρά Γκλάντμπαχ (3-1) και Μπριζ (1-0) και γίνεται η πρώτη βρετανική ομάδα που κατακτάει για δεύτερη φορά το τρόπαιο. Το 1979 η Νότιγχαμ Φόρεστ κάνει το νταμπλ κόντρα σε Μάλμε και Αμβούργο. Η Λίβερπουλ επέστρεψε το 1981, κατακτώντας με αντίπαλο τη Ρεάλ το τρίτο τρόπαιο. Η αγγλική κυριαρχία συνεχίστηκε και το 1982, όταν η Άστον Βίλα έκανε την έκπληξη, κερδίζοντας στο Ρότερνταμ την Μπάγερν. Το 1983 ο τελικός διεξάγεται στο Ολυμπιακό στάδιο της Αθήνας, με το Αμβούργο να κάνει την έκπληξη σηκώνοντας την κούπα, κόντρα στη Γιουβέντους. Το 1984 ο τελικός μεταφέρεται στην Ιταλία και την Αιώνια Πόλη. Η Λίβερπουλ μετά τη διαδικασία των πέναλτι, κερδίζει τη Ρόμα με 4-2. Το 1985 ο τελικός του «Χέιζελ» μένει στην ιστορία λόγω του θανάτου 39 οπαδών της Γιουβέντους και όχι λόγω της νίκη της Γιουβέντους επί της Λίβερπουλ. Αποτέλεσμα αυτών των θλιβερών γεγονότων ήταν να επιβληθεί πενταετής αποκλεισμός στις αγγλικές ομάδες από την Ευρώπη και εξαετής στη Λίβερπουλ.
1986-91 Η Στεάουα και η Μίλαν
Με τις αγγλικές ομάδες αποκλεισμένες από την Ευρώπη, βρήκαν ευκαιρία μερικά αουτσάιντερ να μείνουν στην ιστορία. Το 1986 η Στεάουα έκανε τη μεγάλη έκπληξη, καθώς σήκωσε το Πρωταθλητριών στη Σεβίλλη κόντρα στην Μπαρτσελόνα, με ήρωα τον τερματοφύλακά της Ντουκαντάμ, που απέκρουσε τέσσερα πέναλτι στη ρώσικη ρουλέτα. Το 1987 το τρόπαιο πήγε στην Πόρτο και το 1988 στην Αϊντχόφεν. Η ολλανδική αποικία που είχε δημιουργηθεί στο Μιλάνο δεν άργησε να δείξει την κλάση της και στο κύπελλο Πρωταθλητριών. Οι Μάρκο Φαν Μπάστεν, Ρουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρντ οδήγησαν τους Ροσονέρι σε δύο διαδοχικές κατακτήσεις. Το 1989 η ομάδα του Σάκι μπροστά σε περίπου 97.000 θεατές στο «Καμπ Νου», διέλυσε τη Στεάουα Βουκουρεστίου με 4-0. Το 1990 η Μίλαν κλήθηκε να υπερασπιστεί τον τίτλο της στη Βιέννη με αντίπαλο την Μπενφίκα. Το γκολ του Ράικαρντ στο 68’ ήταν αρκετό για να διατηρήσει το τρόπαιο στο «Σαν Σίρο». Το 1991 το τρόπαιο πήγε στον Ερυθρό Αστέρα, που στο «Σαν Νίκολα» στο Μπάρι, έκαμψε στα πέναλτι την αντίσταση της Μαρσέιγ.
1992-96 Σεφτές για Μπαρτσελόνα
Το 1992 η Μπαρτσελόνα κατακτάει στο «Γουέμπλεϊ» το πρώτο και μοναδικό της (μέχρι εκείνη την χρονιά) τρόπαιο, χάρη σε τέρμα του Κούμαν. Το 1993 η Μαρσέιγ κερδίζει τη Μίλαν στο Μόναχο, ενώ ένα χρόνο αργότερα στο Ολυμπιακό Στάδιο οι Ροσονέρι διαλύουν την Μπαρτσελόνα με το επιβλητικό 4-0. Το 1995 ήταν η σειρά του Άγιαξ να γευθεί το γλυκό νέκταρ επί της Μίλαν, ενώ την επόμενη χρονιά η Γιουβέντους κερδίζει τον Αίαντα στα πέναλτι.
1997-98 Ντεμπούτο Ντόρτμουντ
Η Ντόρτμουντ μπαίνει στο κλαμπ των νικητών του τροπαίου το 1997, κερδίζοντας σε έναν καταπληκτικό τελικό στο Μόναχο τη Γιουβέντους με 3-1, η οποία φάνταζε ως το μεγάλο φαβορί. Το 1998 η Βασίλισσα, 32 χρόνια μετά το τελευταίο κύπελλο, επιστρέφει στον θρόνο της κερδίζοντας με 1-0 τη Γιουβέντους, σε έναν αρκετά άχρωμο τελικό στην Αρένα του Άμστερνταμ.
1999-2005 Το διαβολικό δίλεπτο και η κόκκινη ανατροπή
Το 1999 στο «Καμπ Νου» της Βαρκελώνης διεξάγεται ίσως ο πιο συγκλονιστικός τελικός στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η Μπάγερν προηγείται με 1-0 της Μάντσεστερ και ο τελικός βρίσκεται ήδη στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων. Οι Γερμανοί στις κερκίδες ετοιμάζονται για την απονομή, αλλά οι Μπέμπηδες με δύο τέρματα σε λιγότερο από ενάμιση λεπτό, ρίχνουν στο καναβάτσο τους Βαυαρούς και επαναφέρουν τη Μάντσεστερ στην κορυφή μετά από 31 χρόνια. Το 2000 και το 2002 η Ρεάλ προσθέτει το όγδοο και ένατο τρόπαιο στην ήδη πλούσια συλλογή ευρωπαϊκών τροπαίων. Ενδιάμεσα η Μπάγερν, κερδίζει στα πέναλτι τη Βαλένθια και φτάνει τα τέσσερα. Το 2003 σε ιταλικό εμφύλιο, η Μίλαν επικρατεί στα πέναλτι της Γιουβέντους, ενώ ένα χρόνο αργότερα η Πόρτο επιστρέφει στον θρόνο της πρωταθλήτριας με το 3-0 επί της Μονακό. Το 2005 ήταν η σειρά της Λίβερπουλ να πανηγυρίσει κόντρα στην Μίλαν. Σε έναν συναρπαστικό τελικό, οι «Ρεντς» ανατρέπουν το 0-3 του ημιχρόνου σε 3-3 στην επανάληψη, οδηγώντας το ματς στην παράταση και εν τέλει στα πέναλτι, όπου και τελικά επικράτησαν των Ιταλών με 3-2, κατακτώντας το βαρύτιμο τρόπαιο.
2006-2013 Η επιστροφή της Μπαρτσελόνα, ο Ντρογκμπά και η αρμάδα του Χάινκες
Το 2006 είναι η χρονιά που η Μπαρτσελόνα επιστρέφει σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ έπειτα από 14 χρόνια, κόντρα στην Αρσεναλ. Οι Καταλανοί, αν και βρίσκονται πίσω στο σκορ, με τέρμα του Τιερί Ανρί, καταφέρνουν να γυρίσουν το παιχνίδι και να πάρουν τελικά την νίκη, με 2-1. Το 2007 Λίβερπουλ και Μίλαν συγκρούονται ξανά με φόντο την κούπα, σε ένα dez avous του τελικού του 2005. Οι Ροσονέρι, παίρνουν την ρεβάνς για την ήττα τους πριν από δύο χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, νικώντας 2-1 την παρέα του Στίβεν Τζέραρντ κατακτώντας το έβδομο τρόπαιο στην ιστορία τους. Την επόμενη χρονιά Μάντσεστερ και Τσέλσι διασταυρώνουν τα ξίφη τους στον αγγλικό εμφύλιο, που βρίσκει τις δύο ομάδες ισόπαλες 1-1 τόσο στην κανονική διάρκεια του αγώνα, όσο και στην παράταση. Η ρώσικη ρουλέτα των πέναλτι θα βγάλει νικητές τους Κόκκινους Διαβόλους με σκορ 6-5 και έτσι ο τίτλος πηγαίνει για τρίτη φορά στο Μάνστεστερ. Το 2009, η ασυναγώνιστη Μπαρτσελόνα επικρατεί άνετα στον τελικό της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 2-0 κατακτώντας το τρίτο της τρόπαιο στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, ενώ την επόμενη χρονιά πέφτει θύμα της τακτικής του Μουρίνιο, αποκλείεται στον ημιτελικό από την Ίντερ, η οποία επικρατεί 2-0 της Μπάγερν στον τελικό του «Σαντιάγκο Μπερναμπέου». Το 2011 οι «μπλαουγκράνα» επιστρέφουν στην κορυφή επικρατώντας, όπως και το 2009, και πάλι της Γιουνάιτεντ, αυτή τη φορά με σκορ 3-1. Την επόμενη σεζόν ήταν και πάλι η σειρά των Βαυαρών να πέσουν θύματα μιας μεγάλης έκπληξης. Τόπος του... εγκλήματος η Allianz Arena, θύτης η Τσέλσι. Οι Μπλε καταφέρνουν και ισοφαρίζουν στα τελευταία λεπτά του αγώνα με τον Ντρογκμπά και στέλνουν τον παιχνίδι στην παράταση. Εκεί ο Ιβοριανός επιθετικός παραλίγο να χριστεί μοιραίος υποπίπτοντας σε πέναλτι, το οποίο πιάνει ο Τσεχ. Έτσι, ο τελικός οδηγήθηκε στα πέναλτι όπου η Τσέλσι κατάφερε με σκορ 4-3 να σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο. Η απώλεια του τίτλου και μάλιστα εντός του σπιτιού τους πείσμωσε -τι άλλο θα έκανε δηλαδή!- τους Βαυαρούς που επέστρεψαν δριμύτεροι την επόμενη σεζόν. Πραγματοποιώντας μια απίστευτη χρονιά σε Γερμανία και Ευρώπη, τα τρομερά παιδιά του Γιουπ Χάινκες, έκαναν το περίφημο τρεμπλ: πρωτάθλημα, Κύπελλο και ευρωπαϊκό. Κόντρα σε έναν σπουδαίο αντίπαλο που ήξερε καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη ομάδα πώς να αντιμετωπίσει την... πυραυλοκίνητη βααυρική μηχανή, τη Ντόρτμουντ. Η βραδιά της εξιλέωσης έφτανε και για έναν ποδοσφαιριστή που είχε ακούσει πολλά. Όχι αδίκως. Τον Ολλανδό Άριεν Ρόμπεν, που μετά το απίστευτο χαμένο τετ α τετ στον τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου με αντίπαλο την Ισπανία, στιγματίστηκε και με τη μοιραία απώλεια του πέναλτι στην παράταση του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Τσέλσι. Και το βράδυ της 25ης Μαΐου 2013, με αντίπαλο τον Βάιντενφελερ, πλάσαρε εύστοχα για να δώσει στην Μπάγερν το πολυπόθητο τρόπαιο και να βγάλει από πάνω του την ετικέτα του... λούζερ!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το τρόπαιο
Από το 1956 μέχρι το 2013, το τρόπαιο της σημαντικότερης διασυλλογικής διοργάνωσης της Ευρώπης έχει απονεμηθεί 58 φορές σε 22 διαφορετικές ομάδες. Πέντε εξ’ αυτών, πληρώντας τις προϋποθέσεις που έχει θέσει η UEFA, έχουν στη συλλογή τους το αυθεντικό τρόπαιο, αρχίζοντας από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η UEFA, το 1967, απένειμε στους πρωταθλητές Ευρώπης της εποχής το τρόπαιο που είχε δωρίσει η γαλλική αθλητική εφημερίδα «L’ Equipe» στην ευρωπαϊκή συνομοσπονδία, αφού μετρούσε ήδη 6 κατακτήσεις.
Η Σέλτικ, η νικήτρια του θεσμού του 1967, πανηγύρισε με το 2ο στη σειρά τρόπαιο, το οποίο κατασκεύασε ο Ελβετός χρυσοχόος Γιργκ Στάντελμαν και το σχεδιασμό του ολοκλήρωσε ο Φρεντ Μπάνινγκερ μετά από 340 ώρες εργασίας. Το δεύτερο τρόπαιο, ύψους 62 εκατοστών, βάρους 7,5 κιλών και κόστους 10.000 ελβετικών φράγκων (περίπου 6.500 ευρώ), είχε ορισμένες διαφορές από το πρώτο και κατέληξε στις προθήκες του Άγιαξ.
Το 1968-1969, η UEFA αποφάσισε να θέσει 2 κριτήρια, ώστε το τρόπαιο να περνά οριστικά στα χέρια ορισμένων ομάδων. Για να το πράξει αυτό ένας σύλλογος θα έπρεπε είτε να κατακτήσει το θεσμό για 3 συνεχείς σεζόν, ή συνολικά 5. Ο «Αίαντας» κατάφερνε από το 1971 μέχρι το 1973 να «αναρριχάται» διαρκώς στην κορυφή της Ευρώπης κι έτσι έγινε η 2η ομάδα που απέκτησε στην κατοχή της το αυθεντικό τρόπαιο. Τρία χρόνια μετά, αυτή η... παρέα μεγάλωσε, αφού από το 1974 μέχρι το 1976 η Μπάγερν ήταν αυτή που πανηγύριζε 3 συνεχείς κατακτήσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.
Πέρασαν περίπου 20 χρόνια, μέχρι να χρειαστεί και 4η έκδοση του τροπαίου. Στον τελικό της Αθήνας το 1994, η Μίλαν συνέτριψε με 4-0 την Μπαρτσελόνα και κατέκτησε για 5η φορά την κορυφή της Ευρώπης, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει χώρο στο μουσείο της για το ξεχωριστό έκθεμα. Εντεκα χρόνια μετά, η Μίλαν έδωσε το δικαίωμα στη Λίβερπουλ να εισχωρήσει και αυτή σε αυτό το κλειστό κλαμπ ομάδων, αφού μετά τον τελικό της Κωνσταντινούπολης, οι «κόκκινοι» κατέκτησαν κι αυτοί τον 5ο τίτλο της ιστορίας τους και πήραν το αυθεντικό τρόπαιο στο Μέρσεσαϊντ.
Οι κάτοχοι των... αυθεντικών τιμημένων
1967: Ρεάλ Μαδρίτης, μετά τις 6 κατακτήσεις.
1973: Αγιαξ, μετά την 3η διαδοχική κατάκτηση.
1976: Μπάγερν Μονάχου, μετά την 3η σερί κατάκτηση.
1994: Μίλαν, μετά την 5η κατάκτηση.
2005: Λίβερπουλ, μετά την 5η κατάκτηση.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Οι τελικοί
Από το Παλμαρέ: Κύπελλο Πρωταθλητριών / Champions League, ενημερωμένο ως τον τελευταίο τελικό.
Οι κατακτήσεις
| Σύλλογος | Κατακτήσεις | Χαμένοι τελικοί | Χρονιές κατάκτησης |
|---|---|---|---|
| Ρεάλ Μαδρίτης | 15 | 3 | 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024 |
| Μίλαν | 7 | 4 | 1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007 |
| Μπάγερν Μονάχου | 6 | 5 | 1974, 1975, 1976, 2001, 2013, 2020 |
| Λίβερπουλ | 6 | 4 | 1977, 1978, 1981, 1984, 2005, 2019 |
| Μπαρτσελόνα | 5 | 3 | 1992, 2006, 2009, 2011, 2015 |
| Άγιαξ | 4 | 2 | 1971, 1972, 1973, 1995 |
| Ίντερ | 3 | 4 | 1964, 1965, 2010 |
| Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ | 3 | 2 | 1968, 1999, 2008 |
| Γιουβέντους | 2 | 7 | 1985, 1996 |
| Μπενφίκα | 2 | 5 | 1961, 1962 |
| Τσέλσι | 2 | 1 | 2012, 2021 |
| Παρί Σεν Ζερμέν | 2 | 1 | 2025, 2026 |
| Νότιγχαμ Φόρεστ | 2 | 0 | 1979, 1980 |
| Πόρτο | 2 | 0 | 1987, 2004 |
| Σέλτικ | 1 | 1 | 1967 |
| Αμβούργο | 1 | 1 | 1983 |
| Στεάουα Βουκουρεστίου | 1 | 1 | 1986 |
| Μαρσέιγ | 1 | 1 | 1993 |
| Μάντσεστερ Σίτι | 1 | 1 | 2023 |
| Φέγενορντ | 1 | 0 | 1970 |
| Άστον Βίλα | 1 | 0 | 1982 |
| PSV Αϊντχόβεν | 1 | 0 | 1988 |
| Ερυθρός Αστέρας | 1 | 0 | 1991 |
| Ντόρτμουντ | 1 | 0 | 1997 |
| Ατλέτικο Μαδρίτης | 0 | 3 | |
| Ρεμς | 0 | 2 | |
| Βαλένθια | 0 | 2 | |
| Άρσεναλ | 0 | 2 | |
| Μπορούσια Ντόρτμουντ | 0 | 2 | |
| Φιορεντίνα | 0 | 1 | |
| Άιντραχτ Φρανκφούρτης | 0 | 1 | |
| Παρτιζάν | 0 | 1 | |
| Παναθηναϊκός | 0 | 1 | |
| Λιντς | 0 | 1 | |
| Σεντ Ετιέν | 0 | 1 | |
| Γκλάντμπαχ | 0 | 1 | |
| Κλαμπ Μπριζ | 0 | 1 | |
| Μάλμε | 0 | 1 | |
| Ρόμα | 0 | 1 | |
| Σαμπντόρια | 0 | 1 | |
| Λεβερκούζεν | 0 | 1 | |
| Μονακό | 0 | 1 | |
| Τότεναμ | 0 | 1 |
| Χώρα | Κατακτήσεις | Χρονιές |
|---|---|---|
| Ισπανία | 20 | 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1992, 1998, 2000, 2002, 2006, 2009, 2011, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024 |
| Αγγλία | 15 | 1968, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1984, 1999, 2005, 2008, 2012, 2019, 2021, 2023 |
| Ιταλία | 12 | 1963, 1964, 1965, 1969, 1985, 1989, 1990, 1994, 1996, 2003, 2007, 2010 |
| Γερμανία | 8 | 1974, 1975, 1976, 1983, 1997, 2001, 2013, 2020 |
| Ολλανδία | 6 | 1970, 1971, 1972, 1973, 1988, 1995 |
| Πορτογαλία | 4 | 1961, 1962, 1987, 2004 |
| Γαλλία | 3 | 1993, 2025, 2026 |
| Σκωτία | 1 | 1967 |
| Ρουμανία | 1 | 1986 |
| Σερβία | 1 | 1991 |
Οι πρώτοι σκόρερ ανά περίοδο
1955-56 Μίλος Μιλουτίνοβιτς (Παρτιζάν) 8
1956-57 Ντένις Βάιολετ (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) 9
1957-58 Αλφρέντο Ντι Στέφανο (Ρεάλ Μαδρίτης) 10
1958-59 Ζιστ Φοντέν (Ρεμς) 10
1959-60 Φέρεντς Πούσκας (Ρεάλ Μαδρίτης) 12
1960-61 Ζοζέ Πίντο Αγκουας (Μπενφίκα) 11
1961-62 Χάιντζ Στρελ (Νυρεμβέργη) 8
1962-63 Ζοάο Αλταφίνι (Μίλαν) 14
1963-64 Βλάντιμιρ Κοβάτσεβιτς (Παρτιζάν) 7
Σάντρο Ματσόλα (Ιντερ) 7
Φέρεντς Πούσκας (Ρεάλ Μαδρίτης) 7
1964-65 Εουσέμπιο ντα Σίλβα (Μπενφίκα) 9
Ζοζέ Αουγκούστο Τόρες (Μπενφίκα) 9
1965-66 Εουσέμπιο ντα Σίλβα (Μπενφίκα) 7
Φλοριάν Αλμπέρτ (Φερεντσβάρος) 7
1966-67 Πολ Βαν Χιμστ (Αντερλεχτ) 6
Γιούργκεν Πίπενμπεργκ (Φόρβαρτς Φρανκφούρτης) 6
1967-68 Εουσέμπιο ντα Σίλβα (Μπενφίκα) 6
1968-69 Ντένις Λόου (Μάντσεστερ Γ.) 9
1969-70 Μάικλ Τζόουνς (Λιντς) 7
Οβε Μπενγκτ Κίντβαλ (Φέγενορντ) 7
1970-71 Αντώνης Αντωνιάδης (Παναθηναϊκός) 10
1971-72 Γιόχαν Κρόιφ (Αγιαξ) 5
Αντάλ Ντουνάι (Ουίπεστ) 5
Λου Μακάρι (Σέλτικ) 5
Σιλβέστερ Τάκατς (Σταντάρ Λιέγης) 5
1972-73 Γκερντ Μίλερ (Μπάγερν) 12
1973-74 Γκερντ Μίλερ (Μπάγερν) 8
1974-75 Γκερντ Μίλερ (Μπάγερν) 5
Εντουαρντ Μακάροφ (Αραράτ Ερεβάν) 5
1975-76 Γιουπ Χάνκες (Γκλάντμπαχ) 6
1976-77 Φράνκο Κουτσινότα (Ζυρίχη) 5
Γκερντ Μίλερ (Μπάγερν) 5
1977-78 Αλαν Σίμονσεν (Γκλάντμπαχ) 5
1978-79 Κλαούντιο Σούλσερ (Γκρασχόπερς) 11
1979-80 Σόρεν Λέρμπι (Αγιαξ) 10
1980-81 Καρλ-Χάιντς Ρουμενίγκε (Μπάγερν) 6
Τέρι ΜακΝτέρμοτ (Λίβερπουλ) 6
Γκρέιαμ Σούνες (Λίβερπουλ) 6
1981-82 Ντίτερ Χένες (Μπάγερν) 7
1982-83 Πάολο Ρόσι (Γιουβέντους) 6
1983-84 Βίκτορ Σόκολ (Ντιναμό Μινσκ) 6
1984-85 Μισέλ Πλατινί (Γιουβέντους) 7
Τόρμπιορν Νίλσον (Γκέτεμποργκ) 7
1985-86 Τόρμπιορν Νίλσον (Γκέτεμποργκ) 6
1986-87 Μπόρισλαβ Τσβέτκοβιτς (Ερυθρός Αστέρας) 7
1987-88 Ρού Αγκουας (Μπενφίκα) 4
Ζαν-Μαρκ Φερερί (Μπορντό) 4
Αλι ΜακΚόιστ (Ρέιντζερς) 4
Μιγκέλ Γκονζάλεθ «Μίτσελ» (Ρεάλ Μαδρίτης) 4
Γκεόργκε Χάτζι (Στεάουα) 4
Ραμπά Μουσταφά Ματζέρ (Πόρτο) 4
1988-89 Μάρκο Φαν Μπάστεν (Μίλαν) 9
1989-90 Ζαν-Πιέρ Παπέν (Μαρσέιγ) 6
Ρομάριο ντε Σόουζα Φαρίας (Αϊντχόφεν) 6
1990-91 Ζαν-Πιερ Παπέν (Μαρσέιγ) 6
Πέτερ Πάκουλτ (Τιρόλ Ινσμπρουκ) 6
1991-92 Ζαν-Πιέρ Παπέν (Μαρσέιγ) 7
Σεργκέι Γιουράν (Μπενφίκα) 7
1992-93 Ρομάριο ντε Σόουζα Φαρίας (Μπαρτσελόνα) 7
1993-94 Ρόναλντ Κούμαν (Μπαρτσελόνα) 8
Γουίντον Ρούφερ (Βέρντερ Βρέμης) 8
1994-95 Ζορζ Γουεά (Παρί Σεν Ζερμέν) 8
1995-96 Γιάρι Λιτμάνεν (Αγιαξ) 9
1996-97 Αλι ΜακΚόιστ (Ρέιντζερς) 6
1997-98 Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο (Γιουβέντους) 10
1998-99 Αντρέι Σεφτσένκο (Ντιναμό Κιέβου) 10
1999-00 Ριβάλντο (Μπαρτσελόνα) 10
Μάριο Ζαρντέλ (Πόρτο) 10
Σεργκέι Ρεμπρόφ (Ντιναμό Κιέβου) 10
Ραούλ Γκονζάλες (Ρεάλ Μαδρίτης) 10
2000-01 Μάριο Ζαρντέλ (Γαλατασαράι) 9
Αντρέι Σεβτσένκο (Μίλαν) 9
2001-02 Ρούουντ Φαν Νίστελροϊ (Μάντσεστερ Γ.) 10
2002-03 Ρούουντ Φαν Νίστελροϊ (Μάντσεστερ Γ.) 14
2003-04 Φερνάντο Μοριέντες (Μονακό) 9
2004-05 Αντριάνο (Ιντερ) 10
2005-06 Αντρέι Σεβτσένκο (Μίλαν) 9
2006-07 Κακά (Μίλαν) 10
2007-08 Κριστιάνο Ρονάλντο (Μάντσεστερ Γ.) 8
2008-09 Λιονέλ Μέσι (Μπαρτσελόνα) 9
2009-10 Λιονέλ Μέσι (Μπαρτσελόνα) 8
Ιβιτσα Ολιτς (Μπάγερν) 7
2010-11 Λιονέλ Μέσι (Μπαρτσελόνα) 12
2011-12 Λιονέλ Μέσι (Μπαρτσελόνα) 14
2012-13 Κριστιάνο Ρονάλντο (Ρεάλ Μαδρίτης) 12
2013-14 Κριστιάνο Ρονάλντο (Ρεάλ Μαδρίτης) 17
2014-15 Λιονέλ Μέσι (Μπαρτσελόνα) 10
Νεϊμάρ (Μπαρτσελόνα) 10
Κριστιάνο Ρονάλντο (Ρεάλ Μαδρίτης) 10
2015-16 Κριστιάνο Ρονάλντο (Ρεάλ Μαδρίτης) 16
2016-17 Κριστιάνο Ρονάλντο (Ρεάλ Μαδρίτης) 12
2017-18 Κριστιάνο Ρονάλντο (Ρεάλ Μαδρίτης) 15
2018-19 Λιονέλ Μέσι (Μπαρτσελόνα) 12
2019-20 Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι (Μπάγερν Μονάχου) 15
2020-21 Έρλινγκ Χάαλαντ (Μπορούσια Ντόρτμουντ) 10
2021-22 Καρίμ Μπενζεμά (Ρεάλ Μαδρίτης) 15
2022-23 Έρλινγκ Χάαλαντ (Μάντσεστερ Σίτι) 12
2023-24 Χάρι Κέιν (Μπάγερν Μονάχου) 8
Κιλιάν Μπαπέ (Παρί Σεν Ζερμέν) 8
2024-25 Ραφίνια (Μπαρτσελόνα) 13
Σερού Γκιρασί (Μπορούσια Ντόρτμουντ) 13
2025-26 Κιλιάν Μπαπέ (Ρεάλ Μαδρίτης) 15
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Τα ρεκόρ των τελικών
Ομάδα με τις περισσότερες συμμετοχές – κατακτήσεις
H Βασίλισσα της Ευρώπης, Ρεάλ Μαδρίτης έχει δώσει 18 φορές το «παρών» στον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης (1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1964, 1966, 1981, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024) και έχει φτάσει 15 φορές στην κατάκτηση του Κυπέλλου (1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024).
Οι προπονητές με τις περισσότερες συμμετοχές σε τελικό
Ο ιταλός τεχνικός, Κάρλο Αντσελότι έχει καθίσει 6 φορές στον πάγκο σε τελικό, 3 με τη Μίλαν (2003, 2005, 2007) και 3 με τη Ρεάλ Μαδρίτης (2014, 2022, 2024). Από 4 τελικούς μετρούν ο ισπανός Μιγκέλ Μουνιόθ με τη Ρεάλ Μαδρίτης (1960, 1962, 1964, 1966), ο Μαρτσέλο Λίπι με τη Γιουβέντους (1996, 1997, 1998, 2003), ο Άλεξ Φέργκιουσον με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (1999, 2008, 2009, 2011), ο Πεπ Γκουαρδιόλα με την Μπαρτσελόνα (2009, 2011) και τη Μάντσεστερ Σίτι (2021, 2023) και ο Γιούργκεν Κλοπ με την Ντόρτμουντ (2013) και τη Λίβερπουλ (2018, 2019, 2022).
O παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές και κατακτήσεις
Ο Φραντσέσκο Γκέντο της Ρεάλ Μαδρίτης έχει δώσει το παρών σε τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών 8 φορές (1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1964, 1966) και έχει κατακτήσει το Κύπελλο 6 (1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966). Στον τελικό του 2007 στην Αθήνα, ο Πάολο Μαλντίνι της Μίλαν «έπιασε» τον Γκέντο στις 8 συμμετοχές. Στις 6 κατακτήσεις τον έφτασαν το 2024 στο Γουέμπλεϊ τέσσερις παίκτες: ο Ντάνι Καρβαχάλ, ο Λούκα Μόντριτς και ο Νάτσο, όλες με τη Ρεάλ Μαδρίτης (2014, 2016, 2017, 2018, 2022, 2024), και ο Τόνι Κρόος, μία με την Μπάγερν Μονάχου (2013) και πέντε με τη Ρεάλ.
Η χώρα με τις περισσότερες συμμετοχές σε τελικούς
Οι ομάδες της Ισπανίας έχουν δώσει το παρών 31 φορές σε τελικούς Κυπέλλου Πρωταθλητριών - Champions League. Από αυτές, η Ρεάλ Μαδρίτης μετράει 18 συμμετοχές και 15 κύπελλα, η Μπαρτσελόνα 8 και 5 κύπελλα, η Ατλέτικο Μαδρίτης 3 και η Βαλένθια 2, χωρίς κύπελλο. Ακολουθεί η Ιταλία με 30: η Μίλαν μετράει 11 συμμετοχές και 7 κύπελλα, η Γιουβέντους 9 και 2 κύπελλα, η Ίντερ 7 και 3 κύπελλα και οι Φιορεντίνα, Ρόμα και Σαμπντόρια από μία χωρίς κύπελλο.
Η χώρα με τις περισσότερες κατακτήσεις
Η Ισπανία έχει πανηγυρίσει 20 φορές την κατάκτηση του Κυπέλλου. Από αυτές, στις δεκαπέντε περιπτώσεις το Κύπελλο στην χώρα της Ιβηρικής Χερσονήσου έφερε η Βασίλισσα της Ευρώπης, Ρεάλ Μαδρίτης και τις άλλες πέντε η Μπαρτσελόνα. Ακολουθούν η Αγγλία με 15 και η Ιταλία με 12.
O προπονητής με τις περισσότερες κατακτήσεις
Ο Κάρλο Αντσελότι έχει κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο πέντε φορές, δύο με τη Μίλαν (2003, 2007) και τρεις με τη Ρεάλ Μαδρίτης (2014, 2022, 2024). Από τρεις φορές το έχουν σηκώσει ο αείμνηστος τεχνικός της Λίβερπουλ, Μπομπ Πέισλι (1977, 1978, 1981), ο Ζινεντίν Ζιντάν με τη Ρεάλ Μαδρίτης (2016, 2017, 2018), ο Πεπ Γκουαρδιόλα με την Μπαρτσελόνα (2009, 2011) και τη Μάντσεστερ Σίτι (2023) και ο Λουίς Ενρίκε με την Μπαρτσελόνα (2015) και την Παρί Σεν Ζερμέν (2025, 2026).
Οι παίκτες με τα περισσότερα γκολ σε τελικούς
Ο Αλφρέντο Ντι Στέφανο έδωσε το παρών πέντε φορές (1956, 1957, 1958, 1959, 1960) σε τελικό και πέτυχε 7 γκολ. Τον δρόμο προς τα αντίπαλα δίχτυα βρήκε ισάριθμες φορές (7) και ο συμπαίκτης του Ντι Στέφανο στην Ρεάλ Μαδρίτης, Φέρεντς Πούσκας, αλλά με συμμετοχή σε δύο τελικούς (1960, 1962).
Το γρηγορότερο γκολ σε τελικό
52": Πάολο Μαλντίνι (Μίλαν - Λίβερπουλ 3-3, 2-3 πέν., 25/05/2005)
Ο παίκτης με τις περισσότερες κατακτήσεις με διαφορετικές ομάδες
3 διαφορετικές φανέλες σε τελικό έχει φορέσει ο Κλάρενς Ζέεντορφ: το 1995 με τον Αγιαξ, το 1998 με τη Ρεάλ Μαδρίτης και το 2003 με τη Μίλαν.
Οι προπονητές με τις περισσότερες κατακτήσεις με διαφορετικές ομάδες
Επτά προπονητές έχουν κερδίσει τον τίτλο με 2 διαφορετικές ομάδες: ο Έρνστ Χάπελ με την Φέγενορντ το 1970 και με το Αμβούργο το 1983, ο Ότμαρ Χίτζφελντ με την Ντόρτμουντ το 1997 και με την Μπάγερν Μονάχου το 2001, ο Γιουπ Χάινκες με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 1998 και με την Μπάγερν Μονάχου το 2013, ο Ζοσέ Μουρίνιο με την Πόρτο το 2004 και την Ίντερ το 2010, ο Κάρλο Αντσελότι με τη Μίλαν (2003, 2007) και τη Ρεάλ Μαδρίτης (2014, 2022, 2024), ο Πεπ Γκουαρδιόλα με την Μπαρτσελόνα (2009, 2011) και τη Μάντσεστερ Σίτι (2023) και ο Λουίς Ενρίκε με την Μπαρτσελόνα (2015) και την Παρί Σεν Ζερμέν (2025, 2026).
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Μικρές ιστορίες του Τσάμπιονς Λιγκ
- Η Νότιγχαμ Φόρεστ είναι η μοναδική πρωταθλήτρια Ευρώπης που αργότερα έχει υποβιβαστεί χαμηλότερα από τις δύο ανώτερες κατηγορίες του εθνικού τους πρωταθλήματος. Επίσης, είναι η μοναδική ομάδα που έχει κατακτήσει περισσότερες φορές το κορυφαίο ευρωπαϊκό τρόπαιο (2φορές) απ’ ό,τι το εγχώριο πρωτάθλημα (1 φορά).
- Η πόλη του Μιλάνου, είναι η μόνη που έχει «κατακτήσει» το Κύπελλο Πρωταθλητριών με δύο διαφορετικές ομάδες: την Ίντερ και τη Μίλαν (οι δύο σύλλογοι έχουν κατακτήσει 10 κύπελλα στο σύνολο).
- Η Ρεάλ Μαδρίτης κατέχει το ρεκόρ συνεχόμενων εμφανίσεων στη διοργάνωση, με 15 εμφανίσεις από τη σεζόν 1955/56 έως την 1969/70.
- Η Ίντερ, η Μπαρτσελόνα, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Σέλτικ, ο Άγιαξ και η Μπάγερν είναι οι μόνες ομάδες που έχουν κερδίσει τριπλούς τίτλους (τρεμπλ) την ίδια χρονιά: το εθνικό τους πρωτάθλημα, ένα εθνικό κύπελλο και το Τσάμπιονς Λιγκ/Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η Ίντερ το έκανε τη σεζόν 2009/2010,η Μπαρτσελόνα τη σεζόν 2008/09 η Μάντσεστερ τη σεζόν 1998/99, η Σέλτικ το 1966/67, ο Άγιαξ το 1972/73 και η Μπάγερν το 2012/13.
- Ο Τσέζαρε Μαλντίνι και ο γιος του Πάολο Μαλντίνι είναι το μόνο ντουέτο πατέρα και γιου που έχουν ηγηθεί την ίδια ομάδα (ως αρχηγοί) στην κορυφή της διοργάνωσης. Ο πατέρας Τσέζαρε τη σεζόν 1962/63 και ο γιος τις σεζόν 2002/2003 και 2006/2007.
- Ο ύμνος του Champions League που ακούγεται στην τελετή πριν από την έναρξη κάθε αγώνα είναι σύνθεση του Τόμι Μπρίτεν και βασίζεται στον ύμνο του Χέντελ, Ο Ιερέας Ζάντοκ. Η καθιερωμένη εκτέλεση είναι από την χορωδία της Ακαδημίας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα.
- Για πέμπτη φορά στην ιστορία, αντιμέτωπες στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ τίθενται ομάδες από την ίδια χώρα. Είναι η πρώτη φορά, όμως, που διασταυρώνουν τα ξίφη τους δύο ομάδες από την ίδια πόλη. Επίσης, είναι η δεύτερη ισπανική μονομαχία μετά το Ρεάλ - Βαλένθια του 2000, ενώ υπάρχουν ακόμα η ιταλική (Μίλαν - Γιουβέντους 2003), η αγγλική (Μάντσεστερ Γ. - Τσέλσι 2008) και η γερμανική (Μπάγερν - Ντόρτμουντ 2013).
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Οι μάχες της Μαδρίτης: Ρεάλ εναντίον Ατλέτικο
Παραφράζοντας το σύνθημα των οπαδών του ΠΑΟΚ, «μια πόλη, μια ομάδα», στην περίπτωση των Ρεάλ και Ατλέτικο Μαδρίτης έχουμε «μια πόλη, δυο ομάδες». Και αν μέχρι πρότινος οι οπαδοί των Ροχιμπλάνκος… ντρεπόντουσαν να βγουν στους δρόμους για να φωνάξουν για το καμάρι τους, πλέον η καθημερινότητα στην ισπανική πρωτεύουσα έχει αλλάξει… Οι επιτυχίες της παρέας του Ντιέγκο Σιμεόνε, με αποκορύφωμα το προηγούμενο Σάββατο, έβγαλαν στους δρόμους τους οπαδούς που πανηγύρισαν το δέκατο πρωτάθλημα στην ιστορία του συλλόγου, λίγα δευτερόλεπτα μετά το ισόπαλο 1-1 της «Ατλέτι» με την Μπαρτσελόνα στο «Καμπ Νου». Ένας τίτλος… απονομή δικαιοσύνης για τα κατορθώματα των Ντιέγκο Κόστα, Κόκε, Μιράντα, Χουανφράν, Αρντάν, Γκάμπι και των υπόλοιπων «παλικαριών» του Σιμεόνε που αν μη τι άλλο φέτος τα έχουν κάνε όλα: νίκησαν στο Σαντιάγκο Μπερναπέου για πρώτη φορά από το 1999 σε ματς πρωταθλήματος ενώ παραμένουν η μοναδική αήττητη ομάδα στο Τσάμπιονς Λιγκ! Αν το πάρουν θα γίνουν η έβδομη ομάδα στην ιστορία της διοργάνωσης, η πρώτη μετά τη Μάντσεστερ τη σεζόν 2007/08. Αν μπορούν; Το ευρωπαϊκό παρελθόν λέει «όχι». Το μακρινό 1959 οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Η Ρεάλ νίκησε 2-1 στο πρώτο παιχνίδι στις 23 Απριλίου και στο δεύτερο ματς, στις 7 Μαΐου, η Ατλέτικο πήρε το 1-0 και έστειλε το ζευγάρι στο… μπαράζ στο «Ρομαρέδα», στις 13 Μαΐου. Εκεί, η μετέπειτα Βασίλισσα της Ευρώπης, επικράτησε 2-1 και πήρε το εισιτήριο για τον τελικό για τέταρτη διαδοχική χρονιά… Βέβαια, υπάρχει και ο αντίλογος που θέλει τη Ρεάλ πελάτισσα της Ατλέτικο σε τελικούς. Του Κυπέλλου Ισπανίας, όμως, όπου οι Ροχιμπλάνκος έχουν 4/5 κατακτήσεις (1960, 61, 1992, 2013). Μοναδική παραφωνία ο τελικός του 1975… Αν δεν ήταν και οι μόλις 46 νίκες της Ατλέτικο σε 194 ματς των δύο ομάδων σε πρωτάθλημα και Κύπελλο (η Ρεάλ έχει 102 ενώ 46 ματς έληξαν ισόπαλα), τότε θα ποντάραμε στο αουτσάιντερ!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο δρόμος προς τον τελικό
Ρεάλ Μαδρίτης
Όταν γινόταν η κλήρωση των ομίλων και μαζί με τη Ρεάλ «έπεφταν» οι Γιουβέντους, Γαλατάσαραϊ και Κοπεγχάγη, τότε όλοι είπαν «ψάξτε για τον δεύτερο». Και δεν έπεσαν έξω. Η χαοτική διαφορά της Βασίλισσας με τις υπόλοιπες τρεις ομάδες αποτυπώθηκε στη βαθμολογία μετά το πέρας των έξι αγωνιστικών. Πρώτη με 16 βαθμούς, τους περισσότερους μαζί με την Ατλέτικο, αήττητη (πέντε νίκες, μία ισοπαλία), καλύτερη επίθεση με 20 γκολ και καλύτερη διαφορά τερμάτων (+15). Αυτό τι σήμαινε; Εκτός από επίδειξη ισχύος και μια ευνοϊκότερη κλήρωση στους «16». Και ο κλήρος έπεσε στην άτυχη Σάλκε. Οι Βασιλικοί Μπλε άρπαξαν έξι στο γήπεδό τους και τρία στη Μαδρίτη και με συνολικό σκορ (9-2) πήραν μια γεύση για το τι είναι ικανή η παρέα του Κριστιάνο Ρονάλντο. Επόμενος αντίπαλος; Η δήμιος της περασμένης σεζόν, η Ντόρτμουντ, αλλά χωρίς τον τιμωρό της. Ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι ήταν απών από το πρώτο παιχνίδι και έτσι η Ρεάλ επικράτησε εύκολα με 3-0. Στον επαναληπτικό, βέβαια, μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Οι Βεστφαλοί έκαναν νωρίς το 2-0 αλλά δεν κατάφεραν να πετύχουν ένα τρίτο και να στείλουν το ματς στην παράταση. Και φτάνουμε στον σπουδαίο ημιτελικό. Ρεάλ εναντίον Μπάγερν, πολλοί τον είπαν τον τελικό της διοργάνωσης. Όχι άδικα, αλλά δίκαια είπαν πολλοί το βράδυ του 0-4 στο Μόναχο, ότι η Ρεάλ Μαδρίτης ράβει το δέκατο αστέρι της…
Ατλέτικο Μαδρίτης
Δεν μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι η Ατλέτικο κακόπεσε. Μπορεί να μην είχε αποκτήσει το μέταλλο από τις διαδοχικές συμμετοχές στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, ωστόσο, με αντίπαλους τη Ζενίτ, την Πόρτο και την Αούστρια Βιέννης πραγματοποίησε έναν υγιεινό περίπατο στην πρώτη φάση. Τερμάτισε πρώτη με 16 βαθμούς, την καλύτερη μαζί με την αντίπαλό της στον τελικό του Σαββάτου και με διαφορά δέκα βαθμών –τη μεγαλύτερη στους ομίλους- από τη δεύτερη Ζενίτ. Διέθετε την καλύτερη άμυνα (3) μαζί με Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Τσέλσι και φυσικά ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της αήττητη: πέντε νίκες και μία ισοπαλία. Τα δύσκολα θα ακολουθούσαν… Πρώτος αντίπαλος στα νοκ άουτ η Μίλαν. Νίκη 1-0 στο Μιλάνο και 4-1 στη Μαδρίτη, με συνολικό σκορ η Ατλέτικο πήρε φόρα για την Μπαρτσελόνα! Το απόλυτο κρας τεστ για τον Ντιέγκο Σιμεόνε. Και όμως, η Ατλέτικο δεν μάσησε ούτε με ευρωπαϊκό φόντο κόντρα στους Καταλανούς. Ακόμα περισσότερο στο πρώτο ματς όταν είδε τον Ντιέγκο Κόστα να τραυματίζεται και να δίνει τη θέση του στον Ντιέγκο… σκέτο. Για καλό… Ο Βραζιλιάνος μέσος πιάνει ένα ασύλληπτο σουτ και κάνει το 0-1 στο «Καμπ Νου», παγώνοντας τους οπαδούς της Μπάρτσα, που αναθάρρησαν μετά το 1-1 του Νεϊμάρ. Μία εβδομάδα αργότερα, το πάρτι στήθηκε από νωρίς. Και αν οι Μαδριλένοι δεν σημάδευαν τρεις φορές το δοκάρι του Πίντο, τότε το πράμα θα είχε ξεφύγει… Και φτάνουμε στους ημιτελικούς με αντίπαλο έναν προπονητή που ξέρει όσο κανείς άλλος πώς να παίρνει αποτελέσματα. Ο Ζοσέ Μουρίνιο και το… πούλμαν της Τσέλσι. Στο πρώτο παιχνίδι, κράτησε μια χαρά. 0-0, χωρίς βέβαια να δεχθεί και την αφόρητη πίεση. Τη δέχθηκε μαζεμένη στο δεύτερο ημίχρονο του επαναληπτικού, όταν οι παίκτες του Σιμεόνε, έχοντας ισοφαρίσει στο 44’ το γκολ του Τόρες, μπήκαν φουριόζοι και με δύο γκολ σε 13 λεπτά, έφυγαν με το 3-1 και το εισιτήριο για τον πρώτο ευρω-τελικό μετά το 1974…
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ενδιαφέροντα στοιχεία
- Η Ατλέτικο θα προσπαθήσει να γίνει η πέμπτη ομάδα που θα έχει στην τροπαιοθήκη της όλα τα ευρωπαϊκά τρόπαια (Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ, Κυπελλούχων και UEFA/Γιουρόπα Λιγκ). Σε αυτό το «κλειστό κλαμπ» μέχρι σήμερα έχουν... κάρτα μέλους μόνο η Μπάγερν, ο Αγιαξ, η Γιουβέντους και η Τσέλσι.
- Δώδεκα γκολ σε 13 αγώνες εναντίον της Ατλέτικο έχει πετύχει ο Κριστιάνο Ρονάλντο, στα πέντε χρόνια παρουσίας του στη Ρεάλ Μαδρίτης.
- Ο Ίκερ Κασίγιας δεν έχει ηττηθεί ποτέ στην καριέρα από την Ατλέτικο! Σε 26 μαδριλένικα ντέρμπι έχει 20 νίκες και 6 ισοπαλίες!
- Γιουπ Χάινκες (Ρεάλ Μαδρίτης 1998, Μπάγερν 2013), Ότμαρ Χίτσφελντ (Ντόρτμουντ 1997, Μπάγερν 2001), Ερνστ Χάπελ (Φέγενορντ 1970, Αμβούργο, 1983) και Ζοζέ Μουρίνιο (Πόρτο 2004, Ιντερ 2010) είναι οι μοναδικοί προπονητές που έχουν κατακτήσει το τρόπαιο με διαφορετικές ομάδες. Το ίδιο θα επιδιώξει να κάνει ο Κάρλο Αντσελότι που έχει ήδη δύο τίτλους με τη Μίλαν, το 2003 στο Μάντσεστερ και το 2007 στην Αθήνα.
- Ο τεχνικός της Ρεάλ μπορεί να γράψει ιστορία και να γίνει μόλις ο δεύτερος προπονητής στην ιστορία με τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών, μετά τον θρυλικό Μπομπ Πέισλι της Λίβερπουλ (1977, 1978, 1979)
- Ο Ντιέγκο Σιμεόνε θα προσπαθήσει να σηκώσει ψηλά το λάβαρο των μη-ευρωπαίων προπονητών που έχουν κατακτήσει το τρόπαιο. Τελευταίος ήταν ο Αργεντινός, Ελένιο Ερέρα με την Ιντερ το 1965.
- Ο Κάρλο Αντσελότι είχε αντιμετωπίσει ως ποδοσφαιριστής της Μίλαν, τον Ντιέγκο Σιμεόνε! Ήταν τον Ιανουάριο του 1991, όταν ο 20χρονος «Τσόλο» ήταν παίκτης της Πίζα, στην πρώτη χρονιά του στην Ευρώπη.