Το 1954 συμπληρώνονταν 50 χρόνια από τη δημιουργία της FIFA και έτσι η ανάθεση του 5ου Παγκοσμίου Κυπέλλου έγινε στην Ελβετία. Οι λόγοι αρκετοί και σημαντικοί. Ο κυριότερος; Η Ελβετία διατήρησε ουδέτερη σχέση στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ουσιαστικά ήταν η ισχυρότερη οικονομικά χώρα της Ευρώπης, οπότε οι προϋποθέσεις για μια πετυχημένη διοργάνωση ήταν αυξημένες σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη υποψήφια χώρα.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 ανατέθηκε στη Σουηδία και μέχρι και σήμερα παραμένει ίσως το πιο θεαματικό, ενώ ήταν η διοργάνωση στην οποία συστήθηκε στον υπόλοιπο κόσμο ο 17χρονος Πελέ, ο οποίος έμελλε να εξελιχθεί στον σημαντικότερο ποδοσφαιριστή του κόσμου.

Ελάχιστοι θα περίμεναν ότι το 7ο παγκόσμιο κύπελλο θα διεξαγόταν κάπου αλλού πλην της Αργεντινής. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά της Λατινικής Αμερικής να φιλοξενήσει και πάλι το μεγάλο ποδοσφαιρικό τουρνουά, και όλοι περίμεναν ότι στη σύνοδο του 1956 τα μέλη της FIFA θα κατέληγαν στην Αργεντινή, η οποία ήταν συνυποψήφια με τις Γερμανία και Χιλή.

Πραγματική μάχη δόθηκε για την ανάληψη της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1966. Υποψηφιότητα κατέθεσαν Αγγλία, Γερμανία και Ισπανία και τα μέλη της FIFA στη συνδιάσκεψη της Ρώμης το 1960 είχαν πραγματικά δύσκολο έργο. Τελικά, μετά και την απόσυρση της Ισπανίας, η Αγγλία επικράτησε στη ψηφοφορία της Γερμανίας και κλήθηκε να διοργανώσει το 8ο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Το Μεξικό μπορεί να καυχιέται μέχρι και σήμερα ότι είχε την τιμή να διοργανώσει το καλύτερο και πιο θεαματικό Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία. Τι και αν τα γήπεδα βρίσκονταν περίπου 3.000 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, τι και αν πολλά ματς διεξήχθησαν υπό καύσωνα, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι οι ποδοσφαιριστές παρά τις αντίξοες συνθήκες πρόσφεραν εξαιρετικό θέαμα.

Ο πήχης από τη διοργάνωση του 1970 είχε τοποθετηθεί ψηλά και οποιαδήποτε χώρα καλούνταν να διοργανώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, σίγουρα θα έπρεπε να υπερβάλει εαυτόν για να δώσει συνέχεια στο θέαμα που παρακολούθησαν εκατομμύρια κόσμου στα γήπεδα του Μεξικό τέσσερα χρόνια νωρίτερα.

Η Αργεντινή γνώριζε από το 1966 ότι θα διοργάνωνε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, αφού είχε λάβει τις απαραίτητες δεσμεύσεις από την FIFA. Αυτό που δεν μπορούσε κανείς να μαντέψει ήταν τα τρομακτικά γεγονότα που θα ξεκινούσαν στη χώρα το 1976.

Το σκηνικό για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 στην Ισπανία έπρεπε να μεγαλώσει, καθώς για πρώτη φορά θα βρίσκονταν σε τελική φάση 24 ομάδες, όπως είχε αποφασιστεί λίγο πριν από τη διοργάνωση του 1978.

Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, μία χώρα από τη Νότια Αμερική θα ήταν αυτή που θα έπαιρνε τελικά το χρίσμα. Αρχικά είχε επιλεχθεί η Κολομβία, η οποία όμως λόγω οικονομικών προβλημάτων αναγκάστηκε να ρίξει το 1983 λευκή πετσέτα, σημαίνοντας συναγερμό στη FIFA. Ta μέλη της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας έπρεπε να αποφασίσουν γρήγορα σε ποια χώρα θα ανέθεταν τη διοργάνωση του 13ου Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Η αποκλειστικότητα του Μεξικού δεν κράτησε παραπάνω από τέσσερα χρόνια, αφού το 1990 η Ιταλία μπήκε στη μικρή λίστα με τις χώρες που διοργάνωναν για δεύτερη φορά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι γείτονες επικράτησαν στις 19 Μαΐου 1984 στη ψηφοφορία της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία πλήρωσε ακριβά το μποϋκοτάζ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του καλοκαιριού στο Λος Άντζελες.